Coraz mniej narciarzy chce mieć narty i ubranie wzorowane na tym, co można zobaczyć w Pucharze Świata, coraz więcej – ponieważ widzieli takie u narciarza, skaczącego i robiącego salto lub też szusującego po dziewiczym śniegu w eksponowanym żlebie, którego widzieli w filmie czy w czasopiśmie. Ze zwyczajowym opóźnieniem te trendy docierają także do Polski. Rewolucja jest tuż za progiem…

Wind of change

Obecna zima wydaje się pewnym potwierdzeniem tendencji dla rynku sportów zimowych a zwłaszcza narciarskiego. Zaznaczamy, że chodzi nam o Polskę, bo na świecie owo “potwierdzenie” miało miejsce już dawno, dawno temu. Mamy na myśli tzw. alternatywę do narciarstwa zjazdowego, przywyciągowego, jakiego wizja nasuwa się w pierwszej kolejności statystycznemu narciarzowi, którego zwykle spotykamy na polskich stokach.

Freeski, skialpinizm, telemark…. słowa, które wciąż wywołują lekki uśmiech politowania u biznesowych przedstawicieli w branży w Polsce. Na Zachodzie to są słowa-klucze, które począwszy od 2000 roku zrewolucjonizowały dotychczasową wizję tego, co się dzieje w narciarstwie, zarówno od strony ideologii (czyli samych narciarzy), jak i od strony producentów czy biznesu. Jeśli firma narciarska – niezależnie od tego, czy produkuje ubrania, czy hardware – chce nadal “żyć”, musi trzymać rękę na pulsie trendów. Nie może sobie pozwolić na przespanie ważnego momentu…

Czy wszyscy chcemy tego, czy nie, trendy uważane do niedawna za niszowe i alternatywne – skitur, freeride, telemark – przejęły pałeczkę pierwszeństwa w całej branży. Coraz mniej narciarzy chce mieć narty wzorowane na deskach, na jakich jeżdżą gwiazdy Pucharu Świata. W zasadzie można powiedzieć, że moda na jazdę w obcisłych ubrankach (“gumach”), na wąskich krótkich nartach z potężną płytą powoli mija… Nie narazimy się na śmieszność, wysuwając tezę, że Bode Miller czy Hermann Maier są w coraz mniejszym stopniu idolami młodszych narciarzy (czyli tych poniżej 40 lat:).

Coraz więcej osób chce takie, a nie inne narty, dobiera takie, a nie inne ubrania, ponieważ widzieli takie u narciarza, skaczącego i robiącego salto lub też szusującego po dziewiczym śniegu w eksponowanym żlebie, którego widzieli w filmie, na zdjęciu czy w czasopiśmie.

Dowodów na taki stan rzeczy nie trzeba szukać daleko. Wystarczy przyjrzeć się temu, co dzieje się w całorocznych ośrodkach narciarskich w Europie (USA tym razem pomijamy, ponieważ od nich naprawdę wyszło to, co mamy teraz). W Szwecji, Norwegii, Finlandii czy Francji szkoły narciarskie, wychowujące najmłodszych zawodników, świecą pustkami… Większość dzieciaków przeniosło się do snowparków, zamiast nart gigantowych mają na nogach twin tipy (Twin tipy – slang. Określenie nart freeride i freestyle, posiadających podwinięte piętki (tak samo jak noski), w których można jeździć i skakać przodem i tyłem), a zamiast obcisłych zawodniczych kombinezonów noszą luźne ubrania, które nie tak dawno były kojarzone wyłącznie ze snowboardem. Podobnie zaczyna to wyglądać również w Polsce.

Oczywiście biorąc pod uwagę statystyki sprzedaży nart w sklepach, stosunkowy procent nart klasycznych (SL, GS, allround, top allround) jest miażdżąco duży w porównaniu do sprzętu, na którym skoncentrujemy się w niniejszym artykule. Jednak nie da się również pominąć faktu, że od roku 2000 do 2007/08 sprzedaż samych nart freestyle i freeride zwiększyła się o… 500 proc. (mamy tu oczywiście na myśli globalne statystyki). Wydaje się więc, że tendencja jest oczywista…

Interia turystyka

Do najpopularniejszych należą jarmarki przed Ratuszem i w muzeum kultury narodowej Norsk Folkemuseum w Oslo, czy jarmark w twierdzy Frederiksten w Halden. Aby podczas przedświątecznych zakupów się pokrzepić, warto spróbować grzanego wina z korzennymi dodatkami (glogg). Ciekawą tradycję ma Bergen, gdzie w czasie Adwentu powstaje największe na świecie miasto wykonane w całości z… piernika! Okres Bożego Narodzenia poprzedzają obchody Świętej Łucji (13 grudnia) – w całym kraju mrok grudniowej nocy rozpraszają wówczas miliony świec. Potem pozostaje już tylko przygotowanie choinki (juletre) i papierowych koszyczków w kształcie serca (juletrekurv), które należy wypełnić orzechami i łakociami.

Podczas Wigilii (Julaften) na stołach pojawia się wiele smakołyków, ale specyficznym dla Norwegii daniem jest ryba ługowana (lutefisk). Suszoną tuszę dorsza moczy się przez kilka dni w wodzie, następnie przez 1-2 dni w wodnym roztworze wodorotlenku potasu lub sodu, po czym ryba ponownie wędruje na dłużej do wody, którą trzeba często zmieniać. Dopiero po takim przygotowaniu można zabrać się za właściwe gotowanie. Lutefisk podaje się z ziemniakami i dodatkami w postaci boczku i sosów.

Na wigilijnym stole nie powinno także zabraknąć wieprzowiny – zwłaszcza świątecznych żeberek (juleribbe), owsianki, żywa jest również tradycja delektowania się julegrott, czyli rodzajem puddingu, w którym ukryty jest migdał. Jego znalazca może liczyć w nadchodzącym roku na pomyślność. Z okazji świąt warzone jest piwo świąteczne (juleol) i oczywiście piecze się ciasteczka – w niektórych domach przestrzega się zasady, że powinno być ich co najmniej siedem rodzajów. Przetrwał także zwyczaj wystawiania przez dzieci owsianki dla nisse – gnoma, który opiekuje się farmą lub domem.

Najmłodszych powinna zainteresować informacja, że w Norwegii są aż dwa adresy, na które można kierować listy w sprawie życzeń i prezentów. Adresatem jest norweski odpowiednik Świętego Mikołaja – Julenissen. Siedziby Julenissen znajdują się w Svalen (Julenissen i Norge, 2500 Svalen, Norway) i w Drobak (Julenissen, 1440 Drobak, Norway). Obydwa “biura” są zresztą czynne przez cały rok.

A jak brzmią po norwesku życzenia świąteczno-noworoczne? God jul og godt nytt ar!

Więcej na: www.visitnorway.pl

Interia turystyka

Hiszpania, zamieszkała przez blisko 50 milionów obywateli, jest jednym z najpopularniejszych turystycznie państw Europy a nawet świata. Czemu zawdzięcza swój urok? Przede wszystkim bardzo atrakcyjnemu położeniu, na słonecznym Półwyspie Iberyjskim. Aż 90 procent obszaru kraju stanowią wyżyny i góry. Wyjątkowy krajobraz stanowią też doliny, w których przepływają największe rzeki – m.in. Tag, Ebro, Gwadiana, Duero i Gwadalkiwir.

Popularnością turystów cieszą się przede wszystkim wyspy – Baleary na Morzu Śródziemnym (Majorka, Minorka, Ibiza, Formantera, Cabrera, Conejera) oraz Wyspy Kanaryjskie (Grana Canaria, Teneryfa, Fuerteventura, Lanzarote, El Hiero, La Palma, La Gomera oraz Alegranza, Graciosa, Montana Clara, Lobos), na Oceanie Atlantyckim. Hiszpania kontynentalna podzielona jest na 17 wspólnot autonomicznych oraz dwa miasta autonomiczne (Ciudad i Autónoma).

Dwie najbardziej znane wspólnoty to położona na południu Andaluzja i Katalonia, znajdująca się na północy kraju. Obie wspólnoty są zróżnicowane nie tylko geograficznie ale też poprzez historię i kulturę (m.in. język – w Katalonii mówi się głównie w języku katalońskim). Warto zatrzymać się w obu tych krainach.

Stolicą Katalonii jest XXIII-wieczna Barcelona, miasto uwielbiane przez artystów, posiadające niezwykłe zabytki. To tutaj obecne są największe dzieła Gaudiego – jednego z najsłynniejszych hiszpańskich architektów.

Wśród nich znajduje się m.in. katedra La Sagrada Família, której budowę rozpoczęto w 1882 roku. Budynek jest tak skomplikowany i wzniosły, że pracę nad nim trwają do dnia dzisiejszego ( zakończenie budowy planowane jest w 2026 roku).

W Barcelonie zobaczymy też inne dzieła architekta – Palau Güell., Casa Milá, Casa Vicens i Casa Batlló. Do najstarszych miejsc w Barcelonie zaliczana jest Barri Gótic (dzielnica gotycka), której labirynt uliczek i mnóstwo zabytkowych budynków stanowi część Starego Miasta.

Poza samą Barceloną do Katalonii należą też warte odwiedzenia prowincje – Girona (hiszp. Gerona), Lleida (hiszp. Lérida) oraz Tarragona.

W południowej Andaluzji od lat furorę bije “wybrzeże słońca” czyli Costa del Sol, w którym oprócz gorącej plaży na turystów czekają zabytki kultury Maurów oraz kraina 30 pól golfowych. Andaluzja to także Costa de la Luz – wybrzeże światła, Sierra Nevada – region narciarski oraz (u ujścia do oceanu) Park Narodowy Donana.

Andaluzja (ze stolicą w Sewilli) jest kolebką flamenco, ludowych zabaw i festynów oraz corridy – walki z bykami (kwestionowanej dziś przez obrońców praw zwierząt). Z kolei znajdująca się nieopodal Cieśnina Gibraltar daje możliwość szybkiego dotarcia do afrykańskiego Maroka.

W Madrycie, położonym w centralnej części państwa odwiedzimy wiele muzeów. Na uwagę zasługuje zwłaszcza Prado – jedno z najważniejszych muzeów na świecie. W stolicy Hiszpanii odwiedzimy też XVIII-wieczne pałace – Pałac Królewski, Pałac Sprawiedliwości, Pałac Senatu, Pałac Kongresowy oraz zabytki sakralne – kościół San Pedro el Real (z XV wieku), katedrę San Isidoro el Real (XVII wiek), klasztor Descalzas Reales (XVI wiek).

W Madrycie znajdują się też ogromny park Casa de Campo (o powierzchni 1447 ha) z Fontanną Księcia oraz mosty – Toledański (1720-1732) i Segovia (1584).

Dzisiejsza Hiszpania słusznie kojarzona jest z wykwintnym, śródziemnomorskim jedzeniem i czerwonym winem. Co należy do najpopularniejszych hiszpańskich dań? Między innymi paella (danie z ryżu, oliwy i szafranu, warzyw i mięsa lub ryby); gazpacho (zupa na bazie czerstwego chleba, oliwy, czosnku, soli i octu); migas (z chleba, oliwy z oliwek, czosnku, słodkiej papryki; marmita (gulasz z ryby, ziemniaków, cebuli, pomidorów i słodkiej papryki). Po obiedzie żaden mieszkaniec Hiszpanii nie zapomina o… popołudniowej sjeście.

El Camino de Santiago – jeden z najstarszych i jednocześnie najpopularniejszych szlaków pielgrzymkowych w Europie i na świecie. Do grobu św. Jakuba Większego – jednego z apostołów – w Santiago di Compostella wędruje rocznie około 171 959 pielgrzymów (dane z 2011 roku). Miasto jest położone w północno-wschodnim regionie Hiszpanii – Galicji.

Kult św. Jakuba to blisko dwa tysiące lat pamięci o męczeńskiej śmierci apostoła, który – według podań – zginął w Jerozolimie. Jego ciało złożono na wzgórzu Libredón. Symbolem wędrówki szlakiem jest muszla – każdy kto pielgrzymował lub wybiera się na szlak niejednokrotnie zetknie się z nim – głównie na znakach wskazujących drogę pielgrzymom.

Szczególnie ważnym zabytkiem, a równocześnie celem pątników jest katedra św. Jakuba, budowana od XI do XVIII w. Na uwagę zasługuje romańskie wejście główne Pórtico da Gloria, barokowa fasada O Obradorio z dwoma wieżami; na ścianie szczytowej umieszczony jest posąg św. Jakuba, oraz główny ołtarz w Capilla Maior ze słynną dwumetrową kadzielnicą botafumeiro.

Na południu Hiszpanii, w prowincji Grenada znajduje się najpopularniejszy ośrodek narciarski Półwyspu Iberyjskiego – Sierra Nevada. Tutaj, w szczycie sezonu, odpoczywają fani narciarstwa w każdym stopniu zaawansowania.

Kurort oddalony o około 27 km od Grenady jest oblegany przez turystów w sezonie zimowym – dotarcie do pasma gór ułatwiają znajdujące się w pobliżu lotniska w Maladze i Grenadzie.

W 1996 roku kurort był gospodarzem Mistrzostw Świata w Narciarstwie Alpejskim. Ośrodek oferuje narciarzom 30 wyciągów i 103 trasy o zróżnicowanym stopniu trudności. Sezon trwa tutaj od grudnia do kwietnia.

***

Hiszpania, choć kojarzona głównie z letnim wypoczynkiem, jest również idealnym miejscem na urlop dla aktywnego turysty. Liczba obiektów wpisanych na Listę UNESCO sięga 43 – w tym parki, zabytki, miasta i obiekty sakralne. Barwną historię kraju odzwierciedlają pozostałości architektury rzymskiej, prehistoryczne malowidła jaskiniowe w Altamirze, ruiny zamków wznoszonych w stylu z epoki renesansu lub gotyku. W różnorodności tego kraju – po prostu – można się zakochać!

Interia turystyka

Świąteczny nastrój w Paryżu przybrał w tym roku ekologiczny wymiar. Na placach i ulicach francuskiej stolicy królują bożonarodzeniowe dekoracje wykonane z butelek poddanych recyklingowi. Nieszablonowy pomysł ma zwiększyć społeczną świadomość problemu odpadów i ich zagospodarowywania – we Francji na każde trzy butelki tylko jedna zostaje poddana procesowi recyklingu.

To nie koniec ekologicznych inicjatyw na święta – Pola Elizejskie oświetli w tym roku milion ekologicznych żarówek, które tylko dadzą więcej światła, ale też pozwolą miastu zaoszczędzić 70 procent energii elektrycznej.

Tłum. Katarzyna Kasińska na podst. AFP

Interia turystyka

Od niedzieli zostały one wprowadzone do wykazu urzędowych nazw miejscowości. Sama wieś Ispinia w powiecie bocheńskim też zmieniła nazwę i od 2012 roku nazywa się Ispina. Zmiana ma na celu dostosowanie nazwy urzędowej do stanu faktycznego, bowiem nazwa “Ispina” figuruje we wszystkich dokumentach urzędowych wydawanych od 1890 r. (akty urodzenia, akty własności ziemi, dowody osobiste, mapy itp.).

Nową nazwę otrzymała miejscowość Czajęcice w powiecie proszowickim, która nazywa się Czajęczyce. Nowa nazwa, choć niezgodna z polską etymologią, jest od lat używana zwyczajowo przez mieszkańców. Miejscowość Barcice Górne w powiecie nowosądeckim od Nowego Roku nazywa się Barcice. Uzasadniając wniosek o zmianę nazwy, burmistrz Starego Sącza podkreślił, że mieszkańcy miejscowości zwyczajowo używają nazwy “Barcice” i uznają ją za część swojego dziedzictwa kulturowego.

Nazwa “Barcice Górne” stosowana była w dokumentach Urzędu Stanu Cywilnego, tj. księgach urodzeń, małżeństw i zgonów oraz prowadzonej przez gminę ewidencji ludności jedynie w okresie od 1946 do 1953 roku. Po 1953 r. we wszystkich dokumentach urzędowych, w tym dowodach osobistych, dowodach rejestracyjnych pojazdów, prawach jazdy, urzędowych rejestrach podmiotów gospodarczych, stosowana jest nazwa “Barcice”. (PAP)

wirtualna polska

Władze Moskwy postanowiły również, że w każdą trzecią niedzielę miesiąca też można będzie bezpłatnie zwiedzać miejscowe muzea. “To dobra zachęta do zwiedzanie naszych muzeów całymi rodzinami gdyż nie należą one do najtańszych” – mówi Polskiemu Radiu mieszkanka Moskwy. Zwraca ona uwagę, że w związku z ogólnonarodowymi wakacjami w Rosji życie praktycznie zamarło. Nie wychodzą gazety, przestały pracować nawet niektóre portale internetowe.

wirtualna polska